زبان‌حال بحرینی‌ها در این روزها: ما را ببخش که امسال با پرچم نیامدیم

به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری «حوزه»، به نقل از "مرآة البحرین" آیا موسم اربعین امسال بدون حضور مردم بحرین می‌گذرد؟ هر کسی که حساب‌های کاربری بحرینی‌های دوستدار اهل بیت (علیهم السلام) را دنبال می‌کند، حجم بی‌سابقه‌ای از نوشته‌ها و پست‌هایی را می‌بیند که نشان‌دهنده اشتیاق بسیار زیاد آنان به سرزمین امام حسین (علیه السلام) و حرم‌های اهل بیت (علیهم السلام) در عراق است؛ اشتیاقی که در سایه محرومیتِ تحمیل‌شده از سوی حکومت برای سفر به عتبات عالیات، دوچندان شده است.

تا به امروز، دولت از تصمیم ظالمانه خود مبنی بر ممنوعیت پروازها به عراق عقب‌نشینی نکرده و هیچ دلیل قانونی یا امنیتی قانع‌کننده‌ای برای این اقدام دسته‌جمعی ارائه نداده است و هزاران بحرینی را در وضعیتی از اندوه و سرخوردگی رها کرده است. برای این افراد، اربعین یک سفر گردشگری نیست که بتوان آن را در موسمی دیگر جبران کرد، بلکه یک میعادگاه معنوی است که هر سال تجدید می‌شود و با اعتقاد، وجدان و وفاداری به امام حسین (علیه السلام) گره خورده است. از این رو، این تصمیمِ منعِ سفر با تعداد پروازهای لغوشده سنجیده نمی‌شود، بلکه با تعداد دل‌های شکسته، آرزوهای بر باد رفته و اشک‌هایی سنجیده می‌شود که هرگاه صفحات نمایش از صحنه‌های حضور زائران در مسیر کربلای معلی پر می‌شود، از چشمان بحرینی‌هایی که پشت مرزها مانده‌اند، جاری می‌گردد.

در هر خانه بحرینی، تقریباً کسی بوده که هر سال برای این زیارت خود را آماده می‌کرده است؛ کسی که ماه‌ها پول پس‌انداز کرده، کسی که نذر کرده مسیر کربلا را پیاده طی کند، و کسی که منتظر بوده پس از یک سال پر از دغدغه، پیشانی خود را بر ضریح امام حسین (علیه السلام) بگذارد. ناگهان، همه این‌ها به حسرت تبدیل شد. چمدان‌ها در جای خود باقی ماندند، گذرنامه‌ها معنای خود را از دست دادند و تنها دل‌ها بودند که با میلیون‌ها زائر همراه شدند؛ دل‌هایی که با دعا و اشک، قدم‌های زائران را در مسیر اربعین دنبال می‌کنند و هر گام آن‌ها را در خیال خود مجسم می‌سازند.

شاید دردناک‌ترین بخش این ماجرا این است که این محرومیت، نتیجه یک شرایط طبیعی یا بلای خارج از اراده نبوده، بلکه حاصل یک تصمیم سیاسی ظالمانه است که بخش وسیعی از شهروندان را در یکی از خصوصی‌ترین حقوق مذهبی‌شان هدف قرار داده است. هنگامی که انسان از رسیدن به مکان‌هایی که با وجدان و ایمانش پیوند خورده منع می‌شود، این ممنوعیت از یک اقدام اداری به یک بار روانی و معنوی عمیق تبدیل می‌شود که اثری از خود بر جای می‌گذارد که نه بیانیه‌های حکومت آن را پاک می‌کند و نه شعارها توجیهش می‌سازد.

با وجود این محرومیت، مرزها نتوانستند بحرینی‌ها را از امام حسین (علیه السلام) جدا کنند. دسته‌های عزاداری که در بحرین برپا می‌شود، مجالس ذکر، پرچم‌های سیاهی که بر خانه‌ها برافراشته شده و پست‌های مملو از اشتیاق در شبکه‌های اجتماعی، همگی بر یک حقیقت تأکید دارند: حکومت می‌تواند جسم‌ها را از رسیدن به کربلای معلی بازدارد، اما نمی‌تواند دل‌ها را از حضور در آنجا منع کند. بحرینی‌ها همچنان با زائران فریاد «لبیک یا حسین» را تکرار خواهند کرد و کربلا در وجدان آنان حاضر خواهد ماند، حتی اگر تصمیمات ظالمانه میان آنان و قدم گذاشتن در مسیر اربعین فاصله انداخته باشد.